این کتاب روایت‌کننده بخشی از تاریخ و دوران امام حسن عسگری (ع) با سختی و مشقت هایی که بر ایشان گذشت و روزگاری پس از شهادت است، از هنگامه ای که سربازان خلیفه به دنبال یافتن همسر و فرزند ایشان یعنی نرجس خاتون (س) و امام عصر (ع) حرمت عزادار را نگاه نمی دارند و بناست هر طور که شده آنان را بیابند. ماجرا از زبان چند زن و از زاویه دید هریک از آنها روایت می‌شود، زنانی که مردانی از خانواده‌شان به دنبال ظلمی دیگر در حق اولاد پیغمبرند و از دیدن این بی‌رحمی‌ها در عذاب هستند.

حاء مشدّد با موضوع زندگانی حکیمه خاتون (س) و حدیثه خاتون (س) است. این کتاب داستانی است که از روزهای پرالتهاب بعد از شهادت امام حسن عسگری و آغاز امامت امام زمان (عج)؛ روایت را آغاز می‌کند و داستانش را با ماجرای تلاش خلیفه وقت برای پیدا کردن امام عصر و به شهادت رساندن ایشان ادامه می‌یابد.

«حاء مشدّد» داستانی است که از چند منظر برای مخاطب خود حرف‌های تازه‌ای دارد. نخست اینکه این داستان روایتی از زندگی و زمانه دو امامی را طرح می‌کند که در میان مردم آنطور که باید و شاید درباره زندگی ایشان شناخت حاصل نشده است. این به معنای آن است که اسماعیلی زاویه دید خود را در این داستان هوشمندانه انتخاب کرده است و سعی کرده با پردازش داستانی این رویداد، فصلی تازه در بازخوانی از این دوران بازگشایی کند.

نکته قابل توجه دیگر در این داستان فضاسازی و شخصیت‌پردازی داستانی آن است و زبان روایی کتاب امروزین است اما صحنه‌پردازی‌هایش برای روایت داستان و نیز توصیف‌های او از شخصیت‌هایی که در استخدام داستان خود در آورده است به خوبی مقصود او از روایت داستانی را برآورده کرده است.

صحنه‌های مواجهه اهل بیت امام (ع) با سربازان خلیفه عباسی، توصیف ظاهر و خوی آنها و در نهایت رفتار آنها در زمره همین بخش‌ها هستند.

«حاء مشدّد» با چنین استفاده‌ای از عناصر کلامی و روایی رمانی است که می‌تواند به واسطه موضوع و شیوه روایی بکر و جذاب خود برای تمامی کسانی که در دل داستان به انتظار کشف نکاتی ظریف از دل تاریخ و آشنایی با سیره زندگی اهل بیت هستند، اتفاقاتی تازه را رقم بزند و لطائف و دقایقی شیرین را برای آنها به ارمغان بیاورد.