شهود و صدق آن از دیدگاه آیت الله جوادی آملی

نویسنده : فاطمه فرشته صنیعی

چکیده

   یکی از مهم ترین راه های کسب معرفت، شهود عارفانه است. کشف و شهود را برترین علمی می دانند که بشر می تواند به آن دست یابد، شهود ذیل علم حضوری است که در آن، عارف به عینِ حقیقت خارجی شناخت پیدا می کند؛ نه صورت ذهنی آن. اما با آن که در علم حضوری امکان خطا وجود ندارد، در شهود عارفانه ممکن است خطا رخ دهد و مشهود عارف، مثالِ متصلِ نفسانی و القائات شیطانی باشد و عارف آن را با حقیقت اشتباه گیرد. در این مقاله، به بررسی دیدگاه آیت الله جوادی آملی در این مورد پرداخته شده است. از دیدگاه ایشان. کشف و شهود مصون از خطا نبوده و در پاره ای از موارد امکان اینکه مدرَک القای شیطان باشد، وجود دارد. اگر مشهود و مکشوفِ عارف، کلی باشد، یقینی است و اگر مشهود از جمله امور جزئی و مقید باشد، ممکن است تردید در متن آن حضور داشته و به یقین نرسد. دو معیار اصلی شهود یقینی در اندیشه ایشان: اول رسیدن عارف به شهود معصوم و دیگری میزان بودن حکمت متعالیه است.

کلمات کلیدی : آیت الله جوادی آملی ، شهود ، صدق