دلزدگی زناشویی یکی از پدیده‌های مرتبط با کاهش کیفیت روابط زوجین است و می‌تواند با عوامل فردی و هیجانی ارتباط داشته باشد. هوش عاطفی نیز به توانایی شناخت، درک و مدیریت هیجان‌های خود و دیگران اشاره دارد و می‌تواند در کیفیت تعاملات بین‌فردی و نحوه مواجهه با تعارض‌های زناشویی نقش داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین هوش عاطفی و دلزدگی زناشویی در زنان متأهل ساکن شهر تهران در سال‌های ۱۴۰۲–۱۴۰۳ و همچنین مقایسه میزان دلزدگی زناشویی در زنان شاغل و خانه‌دار انجام شد. پژوهش حاضر از نظر روش، توصیفی ـ همبستگی و مقطعی بود. جامعه آماری شامل زنان متأهل ساکن شهر تهران بود که از میان آنان ۱۳۸ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. جمع‌آوری داده‌ها به‌صورت الکترونیکی انجام گرفت. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس دلزدگی زوجی پاینز (۱۹۹۶) و پرسشنامه هوش عاطفی سیبریا شرینگ، نسخه هنجاریابی‌شده توسط منصوری (۱۳۸۰) بود. داده‌ها با استفاده از شاخص‌های آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و آزمون t مستقل و با استفاده از نرم‌افزار SPSS تجزیه‌وتحلیل شدند. سطح معناداری آزمون‌ها ۰/۰۵ در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد میان هوش عاطفی و دلزدگی زناشویی رابطه منفی و معناداری وجود دارد (r=-0/31، p<0/001)؛ به این معنا که سطوح بالاتر هوش عاطفی با سطوح پایین‌تر دلزدگی زناشویی همراه بود. همچنین، میانگین دلزدگی زناشویی در زنان شاغل اندکی بیشتر از زنان خانه‌دار بود، اما این تفاوت از نظر آماری معنادار نبود (p>0/05). یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد هوش عاطفی با میزان دلزدگیمزناشویی زنان متأهل ارتباط دارد و توجه به توانایی‌هایی مانند شناخت و تنظیم هیجان‌ها، همدلی و مهارت‌های ارتباطی می‌تواند در بررسی مسائل مربوط به روابط زناشویی اهمیت داشته باشد. بااین‌حال، با توجه به ماهیت همبستگی و مقطعی پژوهش، نمی‌توان از یافته‌های حاضر رابطه علت و معلولی استنباط کرد. همچنین، عدم تفاوت معنادار میان زنان شاغل و خانه‌دار نشان می‌دهد که صرف وضعیت اشتغال برای تبیین دلزدگی زناشویی کافی نیست و بررسی عوامل دیگری مانند تعارض کار ـ خانواده، حمایت همسر و نحوه تقسیم مسئولیت‌های خانوادگی در پژوهش‌های آینده ضروری است.

دلزدگی زناشویی، هوش عاطفی، زنان متأهل، وضعیت اشتغال، تهران