پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی شادکامی و حرص–قناعت بر اساس میزان استفاده از فضای مجازی در زنان متأهل انجام شد. روش پژوهش توصیفی–همبستگی از نوع پیش‌بین بود. جامعه آماری شامل زنان متأهل شهر مشهد و نمونه پژوهش ۷۹ نفر بود که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه شادکامی آکسفورد (آرگیل، ۱۹۸۹)، مقیاس اسلامی حرص–قناعت (هراتیان و همکاران، ۱۳۹۳) و پرسشنامه میزان استفاده از فضای مجازی گردآوری و با نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج ضریب همبستگی پیرسون نشان داد بین میزان استفاده از فضای مجازی و شادکامی رابطه منفی معنادار ضعیف ، بین میزان استفاده از فضای مجازی و حرص–قناعت رابطه مثبت معنادار متوسط ، و بین شادکامی و حرص–قناعت رابطه منفی معنادار قوی وجود دارد. با این حال، تحلیل رگرسیون خطی حاکی از آن بود که میزان استفاده از فضای مجازی به‌تنهایی قادر به پیش‌بینی معنادار شادکامی و حرص–قناعت نیست. بر اساس یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که فضای مجازی با شادکامی و حرص–قناعت زنان متأهل مرتبط است، اما به‌عنوان پیش‌بین مستقل قدرت تبیین کافی ندارد. در مقابل، پیوند نیرومند قناعت با شادکامی نشان می‌دهد تقویت این فضیلت اخلاقی–روان‌شناختی می‌تواند راهبردی مؤثر برای ارتقای بهزیستی زنان متأهل باشد. نتایج پژوهش بر ضرورت توجه همزمان به کیفیت استفاده از فضای مجازی و تقویت قناعت در برنامه‌های مشاوره خانواده و آموزش‌های سلامت روان تأکید دارد.

واژگان کلیدی: شادکامی، حرص، قناعت، فضای مجازی، زنان متأهل، پیش‌بینی.